Čitav život me ovo prati, a nema razloga da se izvinjavam. Tako je. Praštam, ali ne zaboravljam. Čitam knjigu našeg poznatog i priznatog istoričara Predraga J. Markovića (legendarni pobednik kvizova bivše Jugoslavije) „Državni neprijatelji – štetna uloga tajnih službi) i tamo pronalazim i ove redove:
„Evo kako glasi Titova naredba izdata 16. oktobra 1944. godine Peki Dapčeviću, komandantu Drugog udarnog korpusa NOVJ:
„Pošalji mi hitno preko Bele Crkve za Vršac jednu od najboljih jakih brigada, eventualno Krajišku. Potrebno mi je da očistim Vršac od švapskih stanovnika.“
To me podsetilo na knjigu iz moje biblioteke „Paor sa bajonetom – zločin i kazna vojvođanskih folksdojčera“ Gorana Babića. Autor u knjizi, između ostalog, beleži:
„Ovom prilikom bih se nešto više zadržao (samo zbog jednog detalja, takoreći sitnice) na Gajgerovom tekstu „Josip Broz Tito i sudbina jugoslavenskih Nijemaca“, objavljenom 2008. godine,… U tom tekstu profesionalni historik Gajger (etimološki!) ponavlja grešku profesionalnog germaniste Žiletića, pa kao izvor za „čuvenu“ Brozovu naredbu o protjerivanju folksdojčera (Vršac, novembar 1944) navodi onu stranu Dželebdžićeve knjige Tito u Vršcu na kojoj stranici te naredbe nema. Mi naravno, ne znamo ko je od koga prepisivao… on (Gajger, op. J.R.) pominje i tadašnju uspostavu tzv. Vojne uprave za Banat, Bačku i Srem. To je neosporno veoma važno… nigdje ne spomene komandanta vojne uprave, ličnost koja je u ime svekolike nove vlasti rukovodila i upravljala životima svih vojvođanskih folksdojčera? U čemu je tajna, zašto se to ime (po logici stvari najvećeg partizanskog zločinca) nigde i nikako ne spominje? Znatiželjnog čitaoca radi, reći ćemo da je riječ o generalu Ivanu Rukavini (isto ime i prezime nažalost mog pokojnog oca, ali nikakve veze nemamo! op.J.R.) koji je potpuno nepoznat kao prvi komandant vojne uprave u Banatu, ali više nego poznat kao najbolji drug, prijatelj i saborac doktora Franje Tuđmana u Hrvatskoj. Koga zanima, neka baci pogled na „Bespuća povijesne zbiljnosti“… pa će na vrhu svake liste Tuđmanovih privrženika (divna riječ divnog vokabulara) uvijek naći ime generala Ivana Rukavine. A ovdje ga, gdje je najvažnije, nema? Dakle, čija je istorija patvorena!?… I kako da se kao najveći njemački neprijatelji (krvnici i zlotvori), umjesto eventualnih srpskih imena, odjedared na čistini nađu dvojica Hrvata (Broz i Rukavina)? Zar se tako stiže tamo gdje se stiglo, a stiglo se, kao što znamo, do „Danke Deutschland“…
Tragajući za svojim korenima, svojevremeno sam nabavio i knjigu „Srbi katolici“ Svetozara Boraka. U njoj piše i ovo:
„Kneževska porodica ličkih Rukavina dala je mnogo čuvenih visokih oficira, javnih ličnosti raznih profila, ali i mnogo zločinaca koji su svoje zločine izvodili na srpskom narodu… U Drugom svjetskom ratu to isto su činili Pavelićev, ustaški, general Juco Rukavina i Titov general Ivan Rukavina. (i sa prvim, kao i sa drugim, kao što sam napomenuo nemamo, nemam nikakvih dodirnih tački! op. J.R.) Rukavine su, međutim, etnički Srbi. Ima više izvora koji ukazuju na to, mi ćemo navesti samo neke. Već citirani Ivan Murgić u zagrebačkom „Vijencu“ iz 1882. godine navodi da je austrijski general baron Juco Rukavina „naveo u molbi za baronat, upravljenoj na cara Ferdinanda, da su njegovi preci bili srodnici Nemanjića, kraljeva od Bosne ponosne“. Da su Rukavine nosile kneževsku titulu prije svog dolaska u Liku svjedoči nam i jedna terminacija generalnog providura Đerolama Kornara od 18. novembra 1681. godine, koja se čuva u porodici Ive Mataka iz sela Krneza kod Ražanca u Dalmaciji… itd, itd.“
Moj otac, a i ja smo rođeni u Šapcu, pa na zlonamerne komentare (pa i nekih rođaka?), koji su nas pratili kroz život, odgovaram da smo već više od veka građani „Malog Pariza“ koga neizmerno volimo, a ja i proučavam. Ja saopštih, i spasoh dušu. A i sam sam istraživao, pa ću jednoga lepog dana saopštiti svoja istraživanja u vidu knjige „Rukavine“. Svako odgovara za svoje postupke i opredeljenja, i svako sam brine da li mirno spava. Bezbrižan sam. Što se tiče gore navedenog.
Jovan Rukavina
