IZLOŽBA „KAD PLATAN OTVORI SVOJE DVERI“ SLOBODANKE RAKIĆ ŠEFER
Izložba akademske slikarke mr Slobodanke Rakić Šefer, pod nazivom „Kad palatan otvori svoje dveri“, u toku je u Galeriji beogradskog Zavoda za proučavanje kulturnog razvitka. Reč je o instituciji u čijem dvorištu raste najstarija vinova u Beogradu, pa ljubitelji slikarstva – zahvaljujući slikarkinoj mašti – imaju priliku da na istom prostoru sretnu najstarijeg Beograđanina i najstariju Beograđanku.
Postavka obuhvata 15 ulja na platnu velikog formata, prizore ispred i oko listopadnog diva – koji pamti vreme izgradnje konaka kneza Miloša na Topčideru – nastale tokom likovnog dijaloga sa dvestogodišnjakom. Inspiraciju za novi stvaralački ciklus slikarka je dobila dok je tokom pandemije korona virusa prebirala po sopstvenom sećanju i porodičnim foto-albumima. Iz oživljenih uspomena izdvojio se verni svedok srpske istorije, kao „mesto smirenosti i unutrašnjeg dijaloga“ i prerastao u posvećeno istraživanje.
O slikama, koje pozivaju na negovanje kulture sećanja i tradicije a svojevrsna su pozivnica i za povratak prirodi, na otvaranju su govorili istraživači Zavoda – Dragana Martinović i Dejan Zagorac. Oni su ukazali na umetnički, društveni i simbolički značaj izložbe, čiji su domaćini. Zagorac je podsetio da su se „još od početka devedesetih godina zaposleni u Zavodu bavili ekološkim temama“, i naglasio da Slobodanka Rakić Šefer „ponovo otvara pitanja urbane ekologije i odnosa prema prirodnom nasleđu“. Istraživač Dragana Martinović, pored ostalog, istakla je da je topčiderski platan „vrednosno i simboličko raskršće koje može biti snažna inspiracija za umetnike, slikare, pisce i muzičare, i da njen naziv „upućuje na ulazak u magični svet u čijem je središtu platan kao živi spomenik Beograda. Prisutnima je poručila i da „on nije samo motiv, već prisustvo, biće koje i danas raste i ostaje aktivan svedok vremena“.
Mr Slobodanka Rakić Šefer (1953), rođena u mačvanskom selu Duvaništu i prvi šabački magistar slikarstva, u svom obraćanju na svečanom otvaranju postavke, istakla je da je platan postao junak njenog novog umetničkog ciklusa jer se „izdvojio kao simbol unutrašnjeg mira, kao nešto čemu se uvek i iznova vraća“. Osnovna želja dobitnice Vukove nagrade za 2020. godinu, najprestižnijeg priznanja u srpskoj kulturi, jeste da Topčiderski platan ostane „zeleni hram i postane centralni simbol grada“, da bude mesto susreta i „kapija za istorijski i emotivni prostor Topčidera“.
Dva živa svedoka dvovekovne istorije Srbije, vinovu lozu koja i ovoga proleća lista u dvorištu Zavoda za proučavanje kulturnog razvitka u Ulici Rige od Fere u Beogradu, i platan koji u svim godišnjim dobima daruje radost i mir, zainteresovani mogu da vide do 28. maja.
