KRIMINAL POD ZAŠTITOM DRŽAVE – RAZOTKRIVAMO NAJVEĆU MUZIČKU PLJAČKU U ISTORIJI SRBIJE
Dok srpski kompozitori, pevači i muzičari umiru u bedi i zaboravu, tri netransparentne organizacije godinama pljačkaju autore pod maskom „zaštite autorskih prava“. Ko su „privilegovani autori“ kojima se uplaćuju milijarde dinara, a ko su „lažni vlasnici fonograma“ koji su prisvojili tuđa dela i zgrću milione evra?
Srbija je zemlja u kojoj se porez na muziku naplaćuje revnosnije nego porez na dobit, ili porez na imovinu, ali je i zemlja u kojoj taj novac, umesto u ruke stvaralaca, odlazi u crne rupe birokratije i na račune odabranih klanova. Organizacije Sokoj, OFPS i PI postale su država u državi – neosvojive tvrđave koje pod patronatom Zavoda za intelektualnu svojinu sprovode najveću legalizovanu pljačku u istoriji srpske kulture.
Razotkrio sam čitav mehanizam prevare i želim sa tim da upoznam celokupnu srpsku javnost.
Javna je tajna, koju niko ne sme da izgovori, da se raspodela milionskih iznosa u evrima vrši na osnovu lažiranih podataka. Sokoj godinama obračunava tantijeme na osnovu „košuljica“ (popisa emitovanih dela) sa tek desetak radio i TV stanica u Srbiji i par stanica iz Beograda. Šta je sa stotinama lokalnih emitera širom Srbije? Njihova autorska naknada se naplaćuje od vlasnika tih stanica, ugostiteljskih objekata itd., ali se ne priznaje autorima. Tako dobijamo apsurd: novac koji vlasnici radio i tv stanica naplaćuju od naroda preko reklama, oglasa, muzičkih želja i pozdrava, ponekog sponzorstva itd. završava u džepovima desetak „izabranih zvezda“ i njihovih menadžera. To nije raspodela, to je nečuvena pljačka autora koja se odvija decenijama i to kroz pranje para i kroz legalne papire. Zbog toga zaslužni autori, naši velikani i njihovi naslednici kao što su Dragan Aleksandrić, Dragiša Nedović, Budimir Buca Jovanović, Aca Stepić, Rade Jovanović, Novica Urošević, Predrag Vukas, Radoslav Graić, Mladen Nikolić Mlađa, Tomica Miljić, Branimir Đokić, MIiodrag Ž Ilić, Ruždija Krupa, Časlav Đoković, Petar Tanasijević, Mirko Kodić, Žarko Pavlović Valjevac, Obren Pjevović, Novica i Predrag Negovanović, Radmila Mudrinić, Andrija Bajić, Dobrivoje Doca Ivanković, Miodrag M. Ilić poznatiji kao Mile Bas, Miki Jovičić, Ilija Adamović, Toma Zdravković, Zoran Matić, Branislav Cvetinović Laki itd. dobijaju mrvice, odnosno novčane iznose ispod svakog dostojanstva, a imaju na hiljade prijavljenih autorskih dela.
Još je brutalnija situacija u OFPS-u. Ova organizacija se decenijama lažno predstavlja kao zaštitnik proizvođača fonograma. Međutim, prava istina je porazna. U ovoj organizaciji za zaštitu srodnih prava, nema ni jednog stvarnog vlasnika fonograma, odnosno vlasnika prvog snimka, koji su stvarno finansirali milione snimaka u našoj diskografiji, od izvršnih producenata, kompozitora, pevača, muzičara, menadžera i ostalih investitora, koji su prodavali čitavu imovinu da bi snimili pesmu.
OFPS je organizacija koja je jedan običan servis velikih izdavačkih kuća (PGP, City Records Željka Mitrovića, Grand produkcija, Diskos, Jugodisk, ZAM, Centroscena, Metropolis records i još nekoliko manjih izdavačkih kuća) koje su, koristeći rupe u zakonu, prisvojile tuđe vlasništvo. Pravi vlasnici, koji su uložili svoj krvavi novac u prve snimke, od te organizacije dobijaju nula dinara. Ni jedan jedini dinar.
Dok autori i izvođači dobijaju bednu milostinju pljačkaša i kriminalaca, birokratski aparat ovih organizacija zgrće milione evra. Ogroman novac i to milijarde se troše na astronomske plate zaposlenih, luksuzne kancelarije, na advokatske usluge preko kojih se peru ogromne sume novca, pri čemu ih niko ne kontroliše, zatim na agencije za obračun autorskih naknada itd. Zamislite taj kriminal da Sokoj plaća nekoj agenciji milion evra za obračun autorskih honorara, a to je svojevremeno, u stara dobra vremena, radila samo jedna zaposlena žena u SUMAJ-u. Da ne govorim koliko novca odlazi na druge izmišljene troškove. Ovo nije više pravno pitanje i posao za tužilaštvo i sud za organizovani kriminal, ovo je potpuni moralni sunovrat našeg društva.
Dok se vrši progon malih preduzetnika i ugostitelja od kojih se novac otima silom, dok se pljačkaju radio i televizijske stanice po unutrašnjosti Srbije od kojih su mnoge ugašene zbog astronomskih nameta Sokoj-a i Ofps-a, dok se kradu autori iz cele Srbije, za to vreme se njihov novac u milionskim iznosima u evrima, decenijama sliva u privatne džepove izabranih pojedinaca.
Zavod za intelektualnu svojinu, kao državna institucija, snosi najveću odgovornost, jer je zadužen za nadzor nad radom i poslovanjem ovih organizacija u skladu sa zakonom.
Zašto Zavod godinama nije radio svoj posao već je samo birokratski prihvatao njihove falsifikovane izveštaje bez ikakve provere i kontrole? Da li je to uobičajen rad naše birokratije koja je učaurena u našem sistemu ili je to možda zbog vezanih ruku usled političkih pritisaka, pokazaće istraga u narednom periodu.
Ja sam poslao zahtev Zavodu za intelektualnu svojinu da mi dostavi sve informacije u vezi sa radom i poslovanjem ovih organizacija u poslednjih pet godina. Tražio sam da Zavod angažuje nezavisne sudske veštake ekonomske struke da uđu u knjige Sokoja, OFPS-a i PI-ja da se proveri njihovo poslovanje i tokovi novca u Srbiji i prema inostranstvu, gde se navodno plaćaju „autorska i srodna prava“, dok domaći autori gladuju?
Dok država deklarativno podržava kulturu, ona u praksi dozvoljava postojanje kartela koji su privatizovali autorska prava. Jedino rešenje za istorijsku pljačku od strane ovih organizacija, je hitan nadzor nad njihovim radom i ako se utvrdi da su počinili teške malverzacije i kriminal, da im se odmah oduzmu licence i formiraju nove, a zatim sledi krivična odgovornost za sve one koji su decenijama potpisivali falsifikovane izveštaje.
Najskrivenija i najzaštićenija je organizacija za zaštitu prava izvođača – PI. Nju je na vrhuncu svoje moći privatizovao Mirko Cvetković kadar DS-a i nekadašnji ministar finansija u Vladi Vojislava Koštunice. Njegova organizacija po svedočenju brojnih poznatih pevača i zvezda naše estrade koje poznajem, nikada nije isplatila ni jedan jedini dinar. Sav novac odlazi u džepove Mirka Cvetkovića i džepove njegovog sina.
Gospodo iz Sokoja, OFPS-a i PI-ja, došli je vreme za svođenje računa. Došlo je vreme da se sazna istina: koliko je grobar srpske privrede i najvećih srpskih banaka koje su finansirale domaće privrednike, pljačkaš kiparskog novca Mlađan Dinkić zaradio miliona od Sokoja na opskurnim pesmama poput „Kopača uglja“ i drugi njegovi prijatelji, koji su imali povlaščen položaj u ovoj organizaciji za organizovani kriminal, dok su naši vrhunski autori umirali u poslednjoj bedi.
Skrivanja iza „poluprivatnog statusa“ Sokoja, OFPS-a i Organizacije PI je prošlo. Svaki dinar koji ste uzeli od ugostitelja i građana iz Ljubovije, Pećinaca, Leskovca, Pirota, Vranja, Novog Sada, Sombora, Beograda itd. ima svoje ime i prezime i moraćete da ga vratite našim vrhunskim autorima čija se dela i dan danas emituju širom Srbije, bivše Jugoslavije i dijaspore, jer njima stvarno i pripada, a ne kojekakvim prevarantima, lopovima i kriminalcima.
Delite što više naka vidi cela Srbija
Tekst i foto:
Zoran Protić Šaparac
